டேவிட் அட்டன்பரோ (David Attenborough) உலகின் முன்னோடி சூழலியல் ஆளுமை, கானுயிர் சார் ஊடகவியல் முன்னோடி, எழுத்தாளர், சூழலியல் ஆய்வாளர். சுமார் 70 வருடங்களாக உலகம் முழுவதற்குமான சூழலியலுக்கான தொடர்பாளராக இருந்து வருகிறார். இயற்கையின் மீதான காதலை, கரிசனத்தை இந்நூற்றாண்டு மக்களிடம் கொண்டுசென்றதில் பெரும் பங்காற்றியுள்ளார். டேவிட் அட்டன்பரோவின் ஊடகப்பணி பிபிசி-யில் 1950-களின் ஆரம்பத்தில் துவங்கியது. தயாரிப்பாளராக பணியை ஆரம்பித்தவர் விரைவிலேயே தொகுப்பாளராகப் பொறுப்பேற்று, சூழலியல் வரலாற்று ஆவணப்படங்களுக்கான புதிய பாதையை உருவாக்கினார். டேவிட் உலகின் அனைத்துக்கண்டங்களையும் தனது ஆவணப்படங்களின் மூலம் காட்சிப்படுத்தி இருக்கிறார்.
போர்னியோவின் பசுமையான காடுகளின் மேல் வானில் உயரத்தில் ஒரு வேட்டையாடி பறவை வட்டமிடுகிறது. மரங்களின் நடுவே சுத்த வெண்ணிறத்தில் செங்குத்தாக உயர்ந்து நிற்கும் சுண்ணாம்புப் பாறைகளுக்கு மேலே அது பறக்கிறது. முன்னதாக அன்றைய காலைமுதலே அப்பறவை எவ்வித அசைவுமின்றி மரங்களில் அமர்ந்திருந்தது. அதை பிற விலங்குகள் அதிகம் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மாலைச்சூரியன் தன் பிரகாசத்தை இழந்து மூழ்கும் வேளையில், தன் எளிய சிறகசைப்பால் காற்றில் மிதந்து இரவு ரோந்தை துவங்கியுள்ளது பறவை. கீழ்நோக்கிய அதன் பார்வையில் சுண்ணாம்புப் பாறையின் முகப்பில் அமைந்துள்ள குகையின் இருண்ட வாய்ப்பகுதி தென்படுகிறது. குகையின் ஆழத்திற்குள் லட்சக்கணக்கான வௌவால்கள் உத்தரத்தில் தலைகீழாக தொங்கியபடி, பாறைபரப்பையே மறைக்கும் அளவுக்கு அடர்த்தியாக செறிந்துள்ளன. அவற்றால் பருந்தைப் போல சரிந்து வரும் சூரியனைப் பார்த்து அது மறையப்போவதை தெரிந்துகொள்ள முடியாது. அல்லது வெளியே வெப்பநிலை குறைந்து வருவதையும் அவற்றால் உணர முடியாது, ஏனெனில் குகைக்குள் அபாரமான அளவுக்கு வெப்பநிலை என்பது சீராகவே இருக்கும். இருந்தாலும் வெளியே பகல் முடிவுக்கு வருவதை எவ்வாறோ வெளவால்கள் உணர்ந்து கொள்கின்றன, இருட்டி வரும் காட்டுக்குள் பறந்து பூச்சிகளுக்கான இரவு வேட்டையை அவை சீக்கிரமே தொடங்கப் போகின்றன.
வேட்டைக்காரரான ஆர்ச்சிபால்டு கனடாவின் அடர்காடொன்றில் நீரெலி (Beaver) வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்தார். உடன் அவரது மனைவி அனஹாரியோவுமிருந்தார். இங்கிலாந்திலிருந்து கனடாவுக்கு தனது 17-ம் வயதில் வந்த ஆர்ச்சிபால்டு வட அமெரிக்க ஓஜிப்வே (Ojibwe) பழங்குடி மக்களின் வாழ் முறைகளில் பெரும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அவர்களுடன் வாழ்ந்து , வேட்டையாடுதல், சிறு விலங்குகளைப் பொறிவைத்துப் பிடித்தல், அசாதாரண வாழ்விடங்களிலும் பிழைத்துக் கொள்ளுதல் போன்றவற்றைக் கற்றுக்கொண்டார்.
ஒளிப்படக்கருவி புழக்கத்தில் வந்த சில ஆண்டுகளிலேயே அது காட்டுயிரை ஆவணப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்தியாவில் அதை கையாண்ட முன்னோடிகளில் ஒருவராக எஃப். டபிள்யூ. சேம்பியன் (F.W. Champion) என்ற ஆங்கிலேய வனத்துறை அதிகாரி நினைவு கூறப்படுகின்றார். காட்டில் புலி வரும் பாதையை அறிந்து, அங்கே ஒரு காமிராவை பொருத்தி வைத்து, அதிலிருந்து ஒரு சிறு கம்பியை குறுக்கே வைத்து விடுவார். புலியின் கால் அதில் பட்டவுடன் காமிரா இயக்கப்படும்.
வேங்கையை முதல்முதலாக படமெடுத்தவர் இவர்தான். ஒன்பது புலிகளை, வெவ்வேறு இடங்களில் ஒளிப்படமாக எடுத்தார். அந்த படங்களை பார்த்த போது ஒரு பிரமிக்கத்தக்க அறிவியல் புரிதல் அவருக்கு கிடைத்தது. ஒவ்வோரு வேங்கையின் வரிகளும், மனிதரின் கைரேகையைப்போல தனிப்பட்டவை. ஆகவே ஒளிப்படத்தின் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு வேங்கையும் அடையாளம் காண முடியும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் தோன்றிய இந்த உத்திதான் தானியங்கி காமிராவின் முதல் அவதாரம். பின்னர் சலனப்படம் வந்த போது சிலர் காட்டுயிரைப் படமெடுத்தனர். வேட்டையாடி ஜிம் கார்பெட் (Jim Corbett) வேங்கைகளைப்பற்றி சில ரீல்களை எடுத்ததாக எழுதுகின்றார். அவை பார்க்கக் கிடைக்கவில்லை. தொலைக்காட்சி பரவலாக வந்த பின்னர் தான் காட்டுயிரை படமெடுக்கும் பணி மும்முரமாக தொடங்கியது.
எங்கள் ஊருக்கு முதன்முதலில் டிவி அறிமுகமான போது அது ஏற்படுத்திய சலசலப்பு கொஞ்சநஞ்சம் அல்ல. அப்போதெல்லாம் டிவியில் செய்திகள் பார்ப்பது, பாடல்கள் கேட்பது போன்றவை ஒரு பெரிய கோலாகலமாய்க் கடந்து போகும். பின்னர் 90களில் கேபிள் டிவிக்கள் வந்தன. கேபிள் டிவி மூலமாக வீடியோ கேஸட்டில் படம் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது மட்டுமல்லாமல் அது வரை பரிச்சயமே இல்லாத டிஸ்கவரி, பிபிசி போன்ற சேனல்களோடு அறிமுகமும் ஏற்பட்டது. இவை ஆங்கில சேனல்கள். பாஷை புரியாவிட்டாலும் அந்தச் சேனல்களில் பறவைகள் மற்றும் விலங்குகள் பற்றிய ஆவணப்படங்கள் வரும்போதெல்லாம் ஆச்சரியம் ததும்பும் கண்களோடு பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். அது வரை வீட்டு வாசலில் தென்படும் காக்கை, கூஉஉ என்றால் எதிர்கூவல் விடுக்கும் குயில், பல்லி, பூனை, மிஞ்சிப்போனால் ஒரு சில பூச்சிகள் இவற்றைத் தவிர எதையும் அறிந்திராத எங்களுக்கு இந்தப் பரந்த உலகத்தில் உள்ள எத்தனையோ உயிரினங்களைக் கண்முன்னே காட்டி, அற்புதமான ஒளிப்பதிவு நேர்த்தியுடனும் அதற்கேற்ற பின்னணி இசையோடும் சேர்ந்து ஒரு குரல் இவற்றை விவரித்துக் கொண்டே செல்லும்.
கடல் விலங்குகள் அந்தச் சிறிய தீவு முழுதும் பாறைகள் போல் குவிந்திருக்கின்றன. பனிக்கடல் யானை என்று அழைக்கப்படும் வால்ரஸ் (Walrus) கூடியிருக்கும் இடம் அது. ஆகாயத்தில் இருந்து பார்க்கும் பொழுது தீவே நீலக் கடலில் மிதக்கும் ஒரு பெரும் உயிரினத்தைப் போல் உள்ளது. அதன் பழுப்பு சருமம் மெல்ல அதிர்ந்து, தசையாலான அலைகளாக விரிந்து, தீவின் எல்லா திசைகளுக்கும் பரவுகிறது. வாயில் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் இரு தந்தங்கள் மின்ன, ஒன்றை ஒன்று முட்டிக் கொண்டு, கண்களில் மிரட்சியும், கோபமும் எதிரொலிக்க, ஒன்றின் மேல் ஒன்று படர்ந்து, தவழ்ந்து தத்தி தத்தி முன்னேறுகின்றன.
மேட்ரிக்ஸ் படத்தில் தன்னிடம் சிக்கிக்கொண்ட மார்ஃபிஸ் வசம் " நீங்கள் எல்லோரும் பாலூட்டி வகை என்றுதான் எண்ணி இருந்தேன். அப்படி இல்லை. பாலூட்டிகள் கொண்டும் கொடுத்தும் சூழல் அமைப்புக்கு தகவமைத்து வாழ்ந்தவை. நீங்கள் வேறு. பெற்றுப் பெருக வேண்டும் எனில் எதையும் எல்லாவற்றையும் அழிப்பவர்கள் நீங்கள். எல்லாம் அழிந்த பிறகு, அதே முறையில் வாழ வேறு பூமி தேடி செல்பவர்கள் நீங்கள். நீங்கள் வெறும் பாலூட்டிகளாக இருந்திருந்தால் உங்களுக்கு இப்போது உள்ள இந்த நிலை வந்திருக்காது" என்று ஸ்மித் சொல்வான்.
സർ ഡേവിഡ് അറ്റൻബറോയുടെ പ്രകൃതി വർണ്ണനകളിലെ മാനുഷിക ദർശനം
ഡേവിഡ് അറ്റൻബറോ
സർ ഡേവിഡ് അറ്റൻബറോയുടെ നൂറാം ജന്മദിനം ആചരിക്കുവാനായി ലോകം ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മൾ അനുസ്മരിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രമല്ല — അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ച ജീവിതദർശനത്തെയും, ഒപ്പം, ഭൂമിയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ വിളികൾ കേൾക്കാൻ മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിച്ച കരുണാർദ്രമായ ആ ശബ്ദത്തെയുമാണ് .
మా ఊర్లోకి కొత్తగా టీవీ వచ్చినప్పుడు అది సృష్టించిన సంచలనం అంతా ఇంతా కాదు. అప్పుడు టీవీలో వార్తలు చూడడం, పాటలు వినడం గొప్ప కోలాహాలంగా గడిచేవి. తర్వాత 90ల కాలానికి కేబుల్ టీవీలు వచ్చాయి. కేబుల్ టీవీ ద్వారా వీడియో క్యాసెట్లతో వేసే సినిమాలు కాకుండా అది ఇచ్చినటువంటి మరో అవకాశం డిస్కవరీ, బీబీసీ లాంటి అది వరకు తెలియని ఛానెల్స్ ని పరిచయం చేయడం. అవి ఇంగ్లీష్ ఛానల్స్. భాష రాకపోయినా ఆ ఛానెల్స్ లో జంతువులకు సంబంధించిన డాక్యుమెంటరీలు ప్రసారం అయినప్పుడల్లా ఆశ్చర్యంతో చూస్తూ ఉండిపోయే వాళ్ళం. అంతకు ముందు ఇంటి ముందు కనిపించే కాకులు, కూ అంటే కూ అనే కోకిలలు, బల్లులు, పిల్లులు వంటి అతి సాధారణ సాధు జంతువులు, ఏవో కొన్ని పురుగులు మాత్రమే తెలిసిన మాకు విశాల ప్రపంచంలోని ఎన్నెన్నో జీవులను చూపిస్తూ అద్భుతమైన ఛాయాగ్రహణ కౌశలంతో, తథానుగుణంగా నేపథ్య సంగీతంతో వాటి గురించి చెప్తూ ఒక గొంతు వినిపించేది.
My journey with Wild Karnataka began long before we made the film, with a personal dream of meeting David Attenborough. Years ago, I had saved for months to attend Wildscreen—the “Oscars of wildlife filmmaking”—in Bristol, hoping to see him and get his autograph. I waited three days, but he never came. I returned home disappointed.
Years later, while we were shooting Wild Karnataka and editing in a Bristol studio, we casually asked our executive producer Harry Marshall if we could approach Attenborough to narrate the film. It began almost playfully, as an offhand suggestion during a long day in the studio. Surprisingly, he said, “I’ll ask.” Around the same time, we had met Alastair Fothergill—the man behind Planet Earth and Blue Planet—who told me very simply, “You should just ask him.” So we did. We sent David the film, and he loved it. He accepts very few narration gigs each year. He did ours because he really liked the film. It was the story of our own backyard by our own Indian filmmakers.
When Harry called and asked if I had “saved enough money,” I didn’t understand what he meant. Then he said, “David has said yes.” He accepted because he genuinely admired the film and because he liked that a team in India had made a full wildlife documentary independently. He even wrote, “It’s good to see peacocks finally not in somebody’s backyards, but in their natural habitat,”.
We recorded the narration at a studio in London where he usually works. David is known for being unfailingly punctual, but that day he arrived late due to heavy rain. We stood waiting at the door, and when it opened… in walked the man whose voice I had heard all my life. He apologized for being “so late.” In my mind I was thinking, “Sir… you’re apologising to us?” I was speechless. I’ve met many celebrities, but this felt different. He added, “I have a bit of a cold, but I’ll stay as long as required to get this right.”
When he began narrating, his voice and the music filled the studio, and when he said “Wild Karnataka,” all of us had tears in our eyes. We stopped looking at the script. One of our team mates joked that we had “lost all rational thought.” Honestly, we had. Hearing him pronounce the name of my home state was overwhelming. He finished the entire narration in just an hour or so.
His humour was unforgettable. One line in the script read, “Tigers only sweat through their paws.” Harry corrected it, saying they also sweat through the area around the anus. Without missing a beat, David said, “Well, it’s a little early in the day to be talking about breathing through one’s bottom.” That was his wit. He arrived alone, carrying his own files—humble, prepared, completely without fuss.
Amoghavarsha J. S. with David Attenborough
After we finished, he put on a Mysore peta and declared, “Maharaja of natural history!” Then he added, “Now I don’t have to think about what to wear for Christmas.”
When the film became successful, I wrote him a three-page letter thanking him. He replied with a handwritten note: “Dear Amoghavarsha, thank you very much for your most generous gift. I’m delighted to know Wild Karnataka has been such a success.” The line that humbled me most was: “My contribution to it was slight.” That is the kind of person he is—quiet, grounded, and deeply gracious. Many people who have worked with him told us - this was one of his best voiceovers. It was a backyard story, and that moved him. He was amazed that a single Indian state could have such rich biodiversity, and pleasantly surprised by the sequences we had captured.
His influence on me is immense. He has an intuitive ability to connect with audiences by simplifying without diluting. He made wildlife accessible to the common person. At one point in the script, we had used the word “megafauna.” I worried that many would not understand it. During the recording, David simply said, “where the big animals roam.” That instinct—so natural to him—is what made generations fall in love with the natural world.
Over seventy years, he has repeatedly asked how we might encourage more people to connect with nature. He has always been medium-agnostic, from black-and-white films to 4K documentaries, never insisting on being overly scientific or academic. His approach has always been rooted in empathy. He wants to help audiences—most of whom may never see wild animals in their natural habitats—form a meaningful connection with them. If you read Zoo Quest, you see the measure of the man. In the 1950s, when a few chicks they were transporting refused to eat, he chewed their food himself and fed them from his mouth. That is the level of care and commitment he brought to his work. Having travelled more widely and for longer than almost anyone alive, he knows the state of the planet firsthand. It would be unwise not to listen to him.
He understands the challenges: unprecedented human pressure on habitats, especially in the oceans. Coral reefs are bleaching rapidly. I’ve dived across continents in recent years and have yet to see a fully alive, healthy reef. More than half the oxygen we breathe comes from the ocean. Losing it should worry us far more than it currently does.
He often speaks about how rapidly consumption has grown—when my parents were young, they took one flight a year; today many take one a week. Families that once had a single car now have four. And if 1.5 billion people aspire to the same “ dream,” where will the space come from? David talks about sustainability not as a sermon but as a reflection. He puts thoughts into the world and trusts local cultures to interpret them. His message is simple: nature is changing faster than it can cope.
There is a quieter side to David—his humility and discipline. After modifying a few lines in our script, he wrote to us: “I’ve changed small bits of the script. I hope it doesn’t take away from it.” At his age and mastery, he didn’t need to seek permission, yet he did. He feels to me like someone who embodies an older kind of integrity—measured, ethical, deeply sincere. Even in his nineties, he approached every task with the seriousness of purpose that defined his entire life’s work.
Amoghavarsha J. S.
Rajasekar
Amoghavarsha J. S.
Amoghavarsha J.S. is an Indian filmmaker, wildlife photographer, and conservationist. He is known for his work in wildlife and nature documentary filmmaking, including films such as Wild Karnataka (2019) and Gandhada Gudi (2022). Wild Karnataka explores the biodiversity of Karnataka and received two awards at the 67th National Film Awards. He also served as the art director for the album Divine Tides by Ricky Kej and Stewart Copeland, which received two Grammy Awards.
“The ZooQuest” was the first real wildlife adventure series of the British Broadcasting Corporation. It was spearheaded by Jack Lester (39), the then curator of reptiles in the London Zoo who had the zoological expertise along with a very young and inexperienced low-level producer David Attenborough (28). Instead of filming captive animals in the zoo, the crew would go to different parts of the world, capture live wildlife, film the entire process for broadcasting, and bring them back to the zoo. It was the most engaging way to educate the public on wildlife. In 1954, Jack Lester was on the first expedition for the ZooQuest in West Africa, specifically to Sierra Leone to capture a live specimen of Corvus albus, the pied crow. It was during this expedition that Jack Lester fell ill with a serious tropical infection. With Lester unable to host the show now, Attenborough was brought in to take over the show as he had already done some wildlife content and was well read, but he had been earlier rejected and labeled unfit to for on-camera work. They stated that his face was too long and his teeth too large. Lester’s misfortune accidentally made David Attenborough the on-screen presenter for the ZooQuest. Neither of them realized that this moment would lead to the growth of a natural history giant—someone whose voice would eventually influence global policies.
Hans and Lotte Hass, Austrian filmmakers, were already pushing the boundaries of what was possible by taking cameras down below the sea and touring the world aboard their schooner, the Xafira, in the 1950s when Attenborough’s broadcasting career just began. In one of their 1953 Galápagos films, a crewman handled a sea lion pup, having crawled across the volcanic rock of Fernandina honking at sea lions to attract them. A penguin and giant tortoise were brought on board the Xafira. And as Lotte Hass took photographs, she’d coax the poor creature to “not be frightened” and “look pleasant.”
Archibald, a hunter, was engaged in beavers hunting in the Canadian wilderness, accompanied by his wife, Anahario. Having come to Canada from England at the age of 17, he developed a deep fascination with the lifestyles of the Ojibwe Indigenous people of North America. By living among them, he mastered the ways of the wilderness—learning to hunt, trap small creatures, and endure even in the harshest and most unlikely of habitats.
Back then, beavers’ silk-/velvet-like fur was highly prized. Selling this skin proved to be quite lucrative, and Archibald soon took up the trade himself. Soon, throughout the region, he became widely known as the renowned beaver hunter.
''மனிதர்களை வைத்து தெய்வங்கள் விளையாடுகின்றன என்றால் தெய்வங்களை வைத்து மனிதர்கள் விளையாடமுடியாதா என்ன? இரு விளையாட்டுகளும் நடந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. ஒன்றை ஒன்று ஆடி போல பெருக்கிக்கொள்கின்றன. அலகிலா ஆடலுடையது தெய்வம். தன்னை வைத்து ஆடும்படியும் மானுடனை ஆட்டிவைக்கிறது.”
இவ்வாறு முடிகிறது குமரித்துறைவி நாவலுக்கு ஜெயமோகன் எழுதிய சிறு முன்னுரை.
எகிப்திய வரலாற்றில் டுடன்காமுன் கல்லறை முழுமையாகக் கிடைத்த அளவுக்கு வேறு எந்தக் கல்லறையும் முழுமையாகக் கிடைத்ததில்லை. எனவே டுட்டின் மம்மியை மட்டும் கைரோவிலுள்ள அரும்பொருளகத்தில் காட்சிக்கு வைப்பதற்கு பதிலாக கல்லறையிலேயே காட்சிக்கு வைப்பதென எகிப்திய அரும்பொருள் சேவைத் துறை முடிவெடுத்தது. கார்ட்டர் குழுவினருக்கு மருத்துவ நிபுணத்துவச் சேவைகளில் உதவிய பேராசிரியர் டக்ளஸ் டெர்ரியின் சோதனைகளுக்குப் பிறகு டுட் மம்மியின் உடற்பாகங்கள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு அது ஒரு மரப் பெட்டியில் மணல் நிரப்பப்பட்டு அதன்மேல் கிடத்தப்பட்டது.
தோற்றத்திற்கு அடிப்படையான மூலம் எவ்வாறிருந்தாலும் நாகரிக வாழ்வின் எல்லாக் கவின்கலைகளும் அழகை ஆராதிக்கும் வாயில்களே ஆகும். பாடல், ஆடல், சிற்பம், ஓவியம் போன்று கவிதையும் ஒரு கவின்கலைதான். கவிதையியல் நமக்கு இன்றியமையாதது. கவின்கலைகளின் பொது இயல்புகளை ஓரளவேனும் அறிந்திருக்கும் போதுதான் நமக்குக் கவிதையியல் எளிதில் புரியவரும். ஒரு கலையின் வெளிச்சம் மற்றோரு கலை மீது படியும்நிலையில் இரு கலை வடிவங்களும் நன்கு துலங்கக்கூடும். நம் கவிதையியலாளர்கள், மற்ற கலைகளுடன் கவிதையியல் கொண்டுள்ள உறவு குறித்து எந்த இடத்திலும் முறையாக ஆராய்ந்திருக்கவில்லை. இத்தகைய எந்தவித அடிவைப்புகளும் இல்லாமலேயே நேரிடையாக கவிதை வடிவம் பற்றிய எடுத்துரைப்பில் ஈடுபடுவது அவர்களின் வழக்கம். இதற்கிடையே, உரையாடலின் பகுதியாக மற்ற கலைகளுக்கும் இலக்கியத்திற்கும் உள்ள உறவு தொடர்பான சிலசொற்கள் த்வன்யாலோகத்தில் ஆங்காங்கு இடம்பெற்றுள்ளன(1). கவின்கலைகளின் அகத்தையே திறந்து காட்டும் இயல்பு கலைகளின் உறவுக்கு இருப்பதால் உறவின் அடிப்படைகளைச் சிறிதேனும் விளக்குவது இன்றியமையாதது.
முன்பெல்லாம் வாடகை வீடுகளை பார்க்கப்போகையில் அங்கு குழாய் திருகி கொஞ்சம் நீரை பிடித்து குடித்துப்பார்ப்பாள் அம்மா. நீரின் சுவையை, வகைகளை சொல்லிக்கொண்டே போவாள், எல்லாத்தண்ணியயும் விட நம்மூரு மங்கம்மா கேணி தண்ணிக்கு ருசி அதிகண்டா என்பாள். ஊருக்கொரு சுவை நீருக்கு இருந்த காலம் ஒன்றுண்டு. நன்னீர் பகுதிகளில் குடியிருப்புகள் அதிகமாக இருக்கும் சாமானியமாக வீடுகள் கிடைக்காது, சுவையற்றதாகவோ உப்பு நீராகவோ உள்ள பகுதிகளில் வசிப்பதே குறைச்சலாக பார்க்கப்பட்டது.
